Historia

25 października 1945 roku, po miesiącach intensywnych przygotowań, nastąpiło oficjalne otwarcie Publicznej Średniej Szkoły Zawodowej przy Parowozowni w Dęblinie. Placówka powstała z inicjatywy grupy osób związanych zawodowo z Dęblińskim Węzłem Kolejowym. Do Komitetu Organizacyjnego należeli między innymi: Wacław Liziniewicz, Maria Daniuk, Stanisława Łapińska, Stefan Wnuk, Bronisław Dziedzic, Zygmunt Bobrowski, Tadeusz Kalbarczyk, Bolesław Jaroszek, Feliks Madej i Henryk Kieliszek.

Nowa placówka borykała się z licznymi trudnościami, m.in. finansowymi, lokalowymi i kadrowymi.

Początkowo zajęcia lekcyjne odbywały się w pomieszczeniach socjalnych Związku Zawodowego Kolejarzy, a zajęcia praktyczne w parowozowni.

Pierwsze grono pedagogiczne liczyło dwunastu nauczycieli. Byli to:

·         Bronisław Dziedzic – kierownik szkoły i jednocześnie naczelnik parowozowni,

·         ks. Tadeusz Drozdowski - nauczyciel religii,

·         Maria Daniuk - nauczycielka języka polskiego,

·         Stanisława Łapińska – nauczycielka języka niemieckiego,

·         Jerzy Szczepaniak - nauczyciel rysunku geometrycznego,

·         Tadeusz Kalbarczyk - nauczyciel fizyki,

·         Wacław Ginalski - nauczyciel matematyki,

·         Wacław Liziniewicz - nauczyciel rysunku odręcznego,

·         Zygmunt Nowakowski - nauczyciel maszynoznawstwa,

·         Henryk Kieliszek - kierownik warsztatów,

·         Henryk Frejlich - instruktor warsztatowy,

·         Marian Szyk - instruktor warsztatowy.

Większość spośród nich to pracownicy kolei, nauczycielką była jedynie Maria Daniuk. Wobec braku oficjalnie obowiązujących dokumentów, sami ułożyli program nauczania – bazowali na własnych doświadczeniach szkolnych i dążyli do tego, by wykłady były dostępne, jasne i zrozumiałe.

W roku  szkolnym  1945/1946  naukę  rozpoczęło  71  uczniów.  Uczniowie  szkoły, zwanej niekiedy „rzemieślniczą”, kształcili się na wykwalifikowanych robotników w specjalnościach kolejowych, przede wszystkim ślusarzy taboru kolejowego, elektromonterów i stolarzy. Pierwsi absolwenci – 53 tokarzy i ślusarzy – opuścili szkołę w 1947 roku. Ich nazwiska można znaleźć w wykazie zamieszczonym w dalszej części publikacji.

        Już w pierwszym roku istnienia szkoły Komitet Organizacyjny przekształcił się w Komitet Budowy Szkoły. W 1948 roku przeprowadził on zwycięską walkę o utrzymanie szkoły, która decyzją Ministerstwa Komunikacji została przeznaczona do likwidacji i doprowadził do rozpoczęcia inwestycji w 1949 roku. Teren pod budowę szkoły w formie darowizny przekazali jej prawni właściciele - mieszkańcy Rycic. Do prac budowlanych przystąpili uczniowie, pracownicy kolejowi, urzędnicy parowozowni. Dzięki ofiarności, zapałowi i talentom organizatorskim członków Komitetu Budowy Szkoły, których wspierał płk Szczepan Ścibior – Komendant Szkoły Lotniczej w Dęblinie, budowa szybko dobiegła końca.

W roku 1951 budynek szkoły został oddany do użytku, diametralnie zmieniając warunki nauczania i wychowania. Dobre warunki lokalowe pozwoliły na utworzenie kilkunastu pracowni przedmiotów ogólnokształcących i zawodowych, które systematycznie wzbogacano o nowe pomoce naukowe, często wykonane przez samych uczniów w ramach prac dyplomowych. Jedno skrzydło budynku przekazano na potrzeby kształcenia praktycznego. Uczniom udostępniono też pełnometrażową salę gimnastyczną z pomieszczeniami towarzyszącymi, bibliotekę i gabinet medycyny szkolnej.

W tym też czasie Centralny Urząd Szkolenia Zawodowego zmienił nazwę szkoły na Zasadniczą Szkołę Kolejową w Dęblinie.

            W latach 1946-1954 dyrektorami szkoły byli: Karol Zarański, Maria Daniuk (w zastępstwie) i ponownie Karol Zarański, Stanisław Wiak i Jan Machut. Kierownikami warsztatów szkolnych w tych latach byli panowie: Henryk Kieliszek, Tadeusz Konrad, Jan Kielczyk i Tadeusz Seremak (na stanowisku kierownika w latach 1951-1966).

             W czerwcu 1953 r. wzbogaceniu uległa baza dydaktyczna szkoły, gdyż Zasadnicza Szkoła Kolejowa przejęła sprzęt i budynki po zlikwidowanej Zasadniczej Szkole Budowlanej w Irenie.

 Szkoła prowadziła wówczas kształcenie w specjalnościach: ślusarz wagonowy, ślusarz parowozowy, ślusarz taboru kolejowego, elektromonter budowlany i stolarz. Nauka w szkole trwała dwa lata. Uczniowie klas pierwszych pracowali w warsztatach szkolnych, klasy drugie odbywały zajęcia praktyczne w warsztatach kolejowych.

            Zaistniałe uwarunkowania pozwoliły otworzyć internat, który mieścił się przy ulicy Okólnej w lokalu obecnego banku PKO BP. Jego pierwszym kierownikiem został Marian Łuczak, a następnie stanowisko to piastowali: Zbigniew Król i Tadeusz Jasielski.

            1 września 1954 roku stanowisko dyrektora szkoły objął Witold Guzowski. Początki i tym razem były bardzo trudne: liczbę klas zmniejszono z 12 do 8, zlikwidowane zostały niektóre specjalności kształcenia. Prawdziwym dramatem okazała się decyzja Dyrekcji Okręgowej Szkolnictwa Zawodowego, dotycząca pozbawienia warsztatów szkolnych niemal wszystkich obrabiarek do metalu, która spowodowała ograniczenie szkolenia praktycznego w klasach pierwszych do prostych prac ślusarskich. O skali problemu świadczy i to, że uczniowie z klasy o specjalności ślusarz nawierzchni kolei w 1956 roku odbyli półroczną praktykę w Kolejowych Zakładach Nawierzchniowych w Bydgoszczy.

            Zaangażowanie, talent i zdolności organizacyjne dyrektora W. Guzowskiego przyczyniły się w końcu do pokonania problemów i poprawy ogólnych warunków nauki i pracy.

W roku szkolnym 1957/58 wydłużono cykl kształcenia o jeden rok nauki, wprowadzając po raz pierwszy klasę trzecią.

Dzięki współpracy z Wojskowymi Zakładami Remontowymi nr 3 w Dęblinie do programu kształcenia wprowadzono nową specjalność: ślusarstwo płatowcowe i silników lotniczych.

         W tym też roku ukazało się nowe rozporządzenie w sprawie finansowania warsztatów szkolnych, które pozwoliło podjąć działania służące poprawie warunków, w jakich odbywało się kształcenie praktyczne. Przy znaczącym współudziale nauczycieli i uczniów została wybudowana spawalnia. Na wyposażeniu warsztatów pojawiły się nowe tokarki i frezarka pionowa. Warsztaty szkolne poszerzyły swoją ofertę, obok funkcji szkoleniowej, podjęły działalność produkcyjną i usługową. W kolejnych latach dynamicznie udoskonalano bazę szkolenia praktycznego i rozpoczęto poważną produkcję – obrabiarek do drewna. W ten sposób znacznie podniesiono stopień realizacji programu kształcenia praktycznego organizowanego przez szkołę.

            Dzięki wytrwałym staraniom dyrektora W. Guzowskiego, rok 1958 zaowocował istotną dla rozwoju szkoły decyzją władz oświatowych w sprawie powołania do życia Technikum Mechanicznego dla Pracujących o specjalności budowa maszyn.

Rok później, w 1959 roku, Zasadnicza Szkoła Kolejowa zmieniła nazwę na Zasadniczą Szkołę Zawodową.

            W latach 1962-1963, w związku z wyborem dyrektora Witolda Guzowskiego na stanowisko Przewodniczącego Powiatowej Rady Narodowej w Rykach, funkcję dyrektora szkoły pełnił Zenon Szlązak.

            Bardzo ważną datą w historii szkoły był dzień 31 listopada 1963 roku, w którym Ministerstwo Oświaty i Wychowania powołało do życia Technikum Mechaniczne na podbudowie szkoły podstawowej o specjalności obróbka skrawaniem. Decyzja ta znacznie podniosła rangę szkoły w środowisku.

Zasadniczo poprawiły się też warunki lokalowe. Późną jesienią 1964 roku został oddany do użytku budynek warsztatów szkolnych, a w 1965 roku uczniowie otrzymali okazały internat. Warto podkreślić, że znaczna część prac budowlanych i wykończeniowych w wyżej wymienionych obiektach została wykonana przez samych uczniów pod kierunkiem nauczycieli. Siłami nauczycieli zawodu i uczniów wykonano i zespawano w całość stalowe wiązary podtrzymujące dach na wszystkich czterech wysokich halach. Zaś urządzaniem internatu zajął się jego pierwszy kierownik Józef Kowalczyk.

W następnej kolejności przystąpiono do budowy domków nauczycielskich.

W 1965 roku zostało otwarte Policealne Studium Zawodowe. Od początku istnienia studium osobą odpowiedzialną za jego funkcjonowanie był płk Bronisław Mikołajuk. Policealne Studium Zawodowe było prowadzone w ścisłej współpracy z Wojskowymi Zakładami Lotniczymi Nr 3 w Dęblinie i „Szkołą Orląt”.

            Wicedyrektorami szkoły w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych byli: Zenon Szlązak, Zbigniew Lipski, Jerzy Jezierski, Cyprian Komorzycki i Jerzy Białkowski, a kierownikami warsztatów szkolnych – Tadeusz Seremak i Jerzy Jezierski (na stanowisku kierownika w latach 1966-1977).

            W 1974 roku decyzją Kuratorium Okręgu Szkolnego Warszawskiego powołany został Zespół Szkół Zawodowych Nr w Dęblinie, w skład którego włączono wszystkie dotychczasowe jednostki pedagogiczne. Zespół Szkół tworzyły:

·         Technikum Mechaniczne na podbudowie szkoły podstawowej,

·         Technikum Mechaniczne dla Pracujących,

·         Policealne Studium Zawodowe dla Pracujących,

·         Zasadnicza Szkoła Zawodowa.

Wicedyrektorami Zespołu Szkół zostali: Artur Fortuna i Jerzy Zieliński. Dzięki zaradności i swoistemu uporowi wicedyrektora J. Zielińskiego w szkole powstało nowoczesne studio telewizji wewnętrznej i pracownia techniczna. Wicedyrektor A. Fortuna prowadził skuteczną działalność wychowawczą: kształtował poczucie dumy z faktu pobierania nauki w szkole, wyrabiał potrzebę kultury bycia, zwracał uwagę na konieczność rozwijania swoich zainteresowań oraz sprawności fizycznej.

            W 1977 roku kierownikiem warsztatów szkolnych został Władysław Sołopa.

W 1978 roku, we współpracy z zaprzyjaźnionym zakładem: Energomontaż- Północ Kozienice rozpoczęto budowę dużej hali warsztatowej. Nowa inwestycja stanowiła znaczący element wzbogacania bazy dydaktycznej i materialnej szkoły.

Lata siedemdziesiąte zamykają się ukształtowanym obliczem dydaktycznym szkoły.

Kształcono wówczas w następujących specjalnościach:

·         Na poziomie Zasadniczej Szkoły Zawodowej:

o    tokarz (dla potrzeb Wojskowych Zakładów Inżynieryjnych w Dęblinie),

o    ślusarz – mechanik (dla potrzeb WZInż. W Dęblinie),

o    ślusarz – spawacz (dla potrzeb Energomontażu–Północ w Kozienicach),

oraz

o    elektromonter taboru kolejowego,

o    elektromonter trakcji elektrycznej,

o    mechanik urządzeń kolejowych (dla potrzeb Dęblińskiego Węzła PKP).

·         Na poziomie Technikum Mechanicznego pięcioletniego na podbudowie szkoły podstawowej:

o    obróbka skrawaniem,

·         Na poziomie Technikum Mechanicznego trzyletniego na podbudowie zsz:

o    budowa maszyn,

·         Na poziomie Technikum Mechanicznego dla Pracujących:

o    budowa  maszyn,

·         Na poziomie Studium Policealnego:

o    elektronika ogólna (dla potrzeb WZL Nr 3 w Dęblinie).

W 1984 roku po 30-letnim okresie pracy na emeryturę odszedł niezwykle zasłużony dla szkoły dyrektor Witold Guzowski. Z dniem 1 września 1984 roku stanowisko dyrektora Zespołu Szkół objął Czesław Matysek, który wspólnie z gronem pedagogicznym podjął wysiłek sprzyjający dalszemu rozwojowi szkoły.

Ważnym wydarzeniem w historii Zespołu Szkół Zawodowych nr 1 w Dęblinie była uroczystość nadania szkole imienia Gen. Franciszka Kleeberga, bohaterskiego żołnierza wojny obronnej 1939 roku, dowódcy SGO „Polesie” oraz wręczenia sztandaru.

Fundatorami sztandaru były następujące organizacje i zakłady pracy:  

·         Komitet Rodzicielski Szkoły,

·         Wojskowe Zakłady Inżynieryjne w Dęblinie,

·         Wojskowe Zakłady Lotnicze Nr 3 w Dęblinie,

·         PME i UP „Energomontaż – Północ Kozienice,

·         Sekcja Budynków PKP w Dęblinie,

·         Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowej w Lublinie,

·         Jednostka Wojskowa nr 3774 w Dęblinie,

·         Warsztaty Szkolne ZSZ nr1 w Dęblinie,

·         Zakłady „ HORTEX” w Rykach,

·         Stacja PKP Dęblin,

·         Urząd Pocztowo-Telekomunikacyjny w Dęblinie,

·         Gminna Spółdzielnia „Samopomoc Chłopska” w Dęblinie,

·         Komisariat Milicji w Dęblinie,

·         Szkoła Podstawowa nr 2 w Dęblinie,

·         Szkoła Podstawowa nr 3 w Dęblinie,

·         Szkoła Podstawowa nr 4 w Dęblinie,

·         Urząd Miejski w Dęblinie.

W uroczystości, która odbyła się 19 kwietnia 1986 roku, brało udział wielu znakomitych gości, między innymi: Kurator Oświaty i Wychowania – pani Maria Berzyńska, pani Anna Kleeberg – synowa patrona szkoły, Kleeberczycy, władze miasta i gminy.

14 października 1986 roku z inicjatywy dyrektora szkoły powołana została Rada Patronackich Zakładów Pracy w składzie:

o    Energomontaż – Północ w Kozienicach,

o    Lokomotywownia Pozaklasowa w Dęblinie,

o    Wojskowe Zakłady Inżynieryjne w Dęblinie,

o    Wojskowe Zakłady Lotnicze Nr 3 w Dęblinie.

Prawdziwie opiekuńczą funkcję wobec szkoły pełniły też inne zakłady i Jednostki Wojskowe w Dęblinie. Okres ten charakteryzował się bardzo efektywną współpracą z tzw. kręgiem zewnętrznym szkoły.

W latach osiemdziesiątych wzbogacono bazę dydaktyczną szkoły, poprawiono warunki pracy i nauki.

W roku 1985 została zakończona budowa hali magazynowo–produkcyjnej o pow. 1000 m2. Siłami uczniów i nauczycieli zawodu jej wnętrza zostały zaadaptowane dla potrzeb szkolenia i produkcji. Szkoła pozyskała wspaniałą spawalnię, dział przygotowania produkcji, pomieszczenie kontroli technicznej wyrobów, rozdzielnię robót, potężny magazyn i pomieszczenia socjalne. Pracami budowlanymi koordynowali kierownik warsztatów szkolnych – Władysław Sołopa i jego zastępca - Roman Wnuk. W roku 1984 dzięki zgromadzonym środkom własnym i zapobiegliwości ówczesnego kierownictwa, warsztaty szkolne wzbogaciły się o siedem obrabiarek do metalu.

Systematycznie uzupełniano wyposażenie pracowni i księgozbiór biblioteki szkolnej.

Szkoła elastycznie reagowała na potrzeby rynku pracy. Otwierano nowe specjalności kształcenia, między innymi we współpracy z Wojskowymi Zakładami Lotniczymi nr 3 w Dęblinie szkoła kształciła specjalistów z zakresu mechaniki precyzyjnej i mechaniki lotniczej.

Uczniowie klas technicznych odbywali praktyki zawodowe poza granicami kraju – w Czechosłowacji, Niemieckiej Republice Demokratycznej i na Węgrzech.

Szkoła tętniła życiem, odbywały się liczne imprezy i uroczystości, w tym o charakterze patriotycznym, z udziałem żołnierzy SGO „Polesie” i społeczności szkolnej ze sztandarem. W kolejne rocznice walk stoczonych przez SGO „Polesie” uczniowie uczestniczyli w uroczystościach organizowanych w Kocku i Woli Gułowskiej.

W latach 1988-1991 zbudowano dom mieszkalny dla nauczycieli.

W roku 1994 znacznie poprawiono warunki kształcenia praktycznego. Dzięki dotacji pozyskanej z Kuratorium Oświaty i Wychowania w Lublinie, zakupiono, a następnie przy wydatnej pomocy Energomontażu – Północ Kozienice zainstalowano 10–stanowiskowy automat spawalniczy.

Funkcję wicedyrektora szkoły w tym czasie pełnili kolejno: Ryszard Wojewódzki, Bogdan Włoszczak, Genowefa Wnuk, Grażyna Zagożdżon i Sabina Kraus – wicedyrektor ds. ekonomiczno-administracyjnych.

            Lata dziewięćdziesiąte przyniosły zupełnie nowe wyzwania, zwłaszcza dla szkoły zawodowej. Trwały ustawiczne poszukiwania roli, jaką szkoła mogłaby odegrać w zupełnie odmienionej rzeczywistości społeczno – politycznej, a przede wszystkim gospodarczej regionu i kraju. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej przyjął nową ustawę o systemie oświaty, stwarzając tym samym nowe realia dla funkcjonowania systemu szkolnego. W tych warunkach na mocy nowej ustawy Lubelski Kurator Oświaty ogłosił konkursy na dyrektorów placówek oświatowych. W marcu 1992 roku odbył się konkurs na dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych nr 1 w Dęblinie. Przystąpiły do niego dwie osoby: Włodzimierz Nowak i Czesław Matysek. W dniu 14 maja 1992 roku Kurator Oświaty powierzył funkcję dyrektora szkoły Czesławowi Matyskowi.

Funkcje wicedyrektorów szkoły objęły panie: Hanna Komorzycka – wicedyrektor ds. wychowawczych i Ewa Kalbarczyk – wicedyrektor ds. kształcenia zawodowego.

W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych kierownikami warsztatów szkolnych byli: Józef Majewski, Roman Wnuk, Jacek Kliczek i Wojciech Lipnicki, a funkcję kierownika internatu pełnili kolejno: Andrzej Małecki i Zofia Rybak. Stanowisko kierownika ds. ekonomiczno- administracyjnych pełniła Laura Kubiak, a od 1995 roku - Teresa Fałdyga. Gdy na zasłużoną emeryturę przeszła wieloletnia, pracująca w latach 1952-1990, główna księgowa szkoły Wanda Małecka, jej miejsce zajęła Waleria Bzoma, a następnie Bożena Bieniek

Twarde uwarunkowania wolnego rynku w coraz większym stopniu oddziaływały na sytuację w szkole, w szczególności dezorganizowały pracę w warsztatach szkolnych. Zmniejszona ilość zamówień na produkcję i usługi oraz wyniszczające działanie konkurencji, utrudniły realizację programu kształcenia praktycznego i poważnie zagrażały istnieniu szkoły zawodowej w dotychczasowym kształcie.

Pomimo rozlicznych trudności szkoła wypełniała swoje organiczne funkcje, co potwierdzają liczne kontrole zewnętrzne, w tym kompleksowa wizytacja szkoły przeprowadzona w 1995 roku.

W roku szkolnym 1994/1995, w warunkach dużej aktywności społeczno–politycznej części grona pedagogicznego, społeczność szkolna podjęła wysiłek przygotowania placówki do zbliżającego się Jubileuszu 50–lecia. W tym czasie placówka wzbogaciła się o okazałą Salę Tradycji, której twórczynią i opiekunką była Jolanta Kiebzak i pracownię komputerową z prawdziwego zdarzenia.

25 października 1995 roku szkoła obchodziła swój jubileusz. Uroczystość uświetnili swoją obecnością licznie przybyli goście, między innymi przedstawiciele władz oświatowych i samorządowych, pracownicy szkoły oraz jej uczniowie. Obchody 50-lecia istnienia szkoły przygotowali nauczyciele, rodzice, uczniowie i absolwenci, a nad całością przedsięwzięcia czuwał powołany do tego celu komitet organizacyjny, którego prace koordynował dyrektor szkoły.

Na oficjalne uroczystości złożyły się: wystąpienia gości, montaż poetycko-muzyczny przygotowany przez młodzież oraz występ chóru Politechniki Lubelskiej i Orkiestry Reprezentacyjnej Wojska Polskiego. Uroczystość stanowiła doskonałą okazję do uhonorowania zasłużonych pracowników przez Kuratora Oświaty w Lublinie i dyrektora szkoły. Święto szkoły na długo pozostało w pamięci jego uczestników.

9 listopada 1996 roku szkoła wzbogaciła się o nowoczesną kotłownię gazową sfinansowaną ze środków budżetowych i Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska. Rok później w ramach modernizacji systemu grzewczego szkoły wymieniono sieć ciepłowniczą. W tym też roku została poważnie zmodernizowana kuchnia w internacie.

Faktem godnym odnotowania jest też podjęcie przez szkołę współpracy
z władzami miasta w zakresie tworzenia warunków umożliwiających rozpoczęcie działalności Wyższej Szkoły Pedagogiki Specjalnej w Warszawie na terenie miasta Dęblina. Po wielu staraniach,17 października 1998 roku w murach Zespołu Szkół Zawodowych Nr 1 w Dęblinie rozpoczyna studia ponad 800 studentów, zarówno na jednolitych pięcioletnich studiach magisterskich, jak i dwuletnich studiach uzupełniających. Akademia Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej funkcjonuje w budynku naszej szkoły do dnia dzisiejszego.

Trwająca od 1989 roku przebudowa gospodarcza państwa, radykalne przeobrażenia technologiczne w produkcji i zmiany zachodzące na rynku pracy wymuszają dostosowanie systemu kształcenia zawodowego, prowadzonego w szkole, do aktualnych potrzeb rynku pracy.

Po długoletniej, trwającej od 1945 roku i efektywnej współpracy szkoły z Dęblińskim Węzłem PKP w roku szkolnym 1999/2000 nie zaplanowano naboru do klas pierwszych o specjalnościach kolejowych, a w roku szkolnym 2000/2001 mury szkoły opuścili ostatni absolwenci w zawodzie mechanik maszyn i urządzeń kolejowych.

            Ostatecznie, w roku szkolnym 2000/2001, roku poprzedzającym wdrożenie nowej struktury szkolnictwa ponadgimnazjalnego Zespół Szkół Zawodowych Nr 1 im. Gen. Kleeberga w Dęblinie tworzą  następujące  jednostki  pedagogiczne:

·         Liceum  Techniczne

                     -o  profilach:   mechanicznym, elektryczno – energetycznym i ekonomiczno – administracyjnym,                                                                              

·         Technikum  Mechaniczne  na  podbudowie szkoły  podstawowej 

-  o  specjalnościach:  budowa  maszyn i  spawalnictwo,

·         Technikum  Mechaniczno – Elektryczne  na  podbudowie zsz

-  o specjalnościach:  budowa  maszyn i elektrotechnika  przemysłowa,

·         Technikum  Mechaniczne  dla  Dorosłych

-  o  specjalności: budowa  maszyn,

·         Policealna  Szkoła  Zawodowa

-  o  specjalności: technik  prac  biurowych,     

·         Zasadnicza  Szkoła  Zawodowa

 - o  specjalnościach kształcenia: elektromechanik, ślusarz, ślusarz – spawacz, mechanik  monter  maszyn  i  urządzeń.

Powołanie do życia Liceum Technicznego, zwłaszcza o profilu ekonomiczno-administracyjnym, znacząco zmienia oblicze szkoły – od lat typowo męska szkoła stała się placówką koedukacyjną. W późniejszych latach odsetek dziewcząt wśród ogólnej liczby uczniów staje się coraz wyższy.

W wyniku reformy administracyjnej państwa, od 1 stycznia 1999 roku organem prowadzącym szkołę zostało Starostwo Powiatowe w Rykach. W tym czasie Szkoła zatrudniała 70 nauczycieli i 29 pracowników niepedagogicznych. W 34 oddziałach pobierało naukę ponad 900 uczniów.

Wdrażana reforma oświaty spowoduje w najbliższych latach istotne zmiany jakościowe zarówno w samej strukturze szkoły, jak również w realizowanych specjalnościach i profilach kształcenia, dostosowując zakres podejmowanych zadań do potrzeb rynku pracy i możliwości organu prowadzącego szkołę.

Rok szkolny 2001/2002 rozpoczął się bez klas pierwszych na podbudowie szkoły podstawowej – w długoletniej historii szkoły był to pierwszy taki przypadek.  Uwzględniając kalendarz wdrażania reformy szkolnictwa ponadgimnazjalnego, Rada Powiatu w Rykach w dniu 24 października 2001 r. podjęła uchwałę w sprawie ustalenia planu sieci publicznych szkół ponadgimnazjalnych. 1 września 2002 roku ustalono, że szkoła będzie nosiła dotychczasową nazwę: Zespół Szkół Zawodowych Nr 1 im. Gen. Franciszka Kleeberga w Dęblinie.

Rok szkolny 2002/2003 zainaugurowano 2 września 2002 roku.

 Po raz pierwszy została przeprowadzona rekrutacja do klas pierwszych szkół ponadgimnazjalnych. Nowi uczniowie, pierwsi absolwenci gimnazjum, podlegali innemym zasadom rekrutacji – wprowadzenie zewnętrznych egzaminów gimnazjalnych sprawiło, iż kandydaci przyjmowani byli na podstawie wyników składanego w gimnazjum egzaminu i wyników nauczania odnotowanych na świadectwach szkolnych. W ten sposób powstały dwie klasy czteroletniego Technikum Mechaniczno – Elektrycznego w zawodach technik mechanik i technik elektryk oraz trzy klasy Liceum Profilowanego – dwie o profilu zarządzanie informacją i jedna o profilu ekonomiczno-administracyjnym. Uczniowie naukę zakończą egzaminem maturalnym w nowej formule – tzw. Nową Maturą oraz zewnętrznym egzaminem potwierdzającym kwalifikacje zawodowe.

Od wielu dziesięcioleci po raz pierwszy nie dokonano naboru do klas pierwszych szkoły zasadniczej. Rok szkolny rozpoczęło 774 uczniów i słuchaczy w 27 oddziałach.

Problemy powstałe w następstwie braku naboru do klas pierwszych szkoły zasadniczej wymusiły trudne, ale konieczne decyzje kadrowe. Szczególnie dotkliwe dotknęły one nauczycieli zawodu.

Rok szkolny 2002/2003 przyniósł też zmiany kadrowe: w związku z odejściem na emeryturę wieloletniej wicedyrektor i nauczycielki języka rosyjskiego Hanny Komorzyckiej, wicedyrektorem szkoły została Jolanta Kiebzak, a w związku z rezygnacją ze stanowiska złożoną przez Zofię Rybak kierownikiem internatu został Tadeusz Oryl. Kierownikiem warsztatów szkolnych został Bogdan Pataj.

W ostatnich latach coraz aktywniej w życiu szkoły uczestniczyli rodzice uczniów. Rada Rodziców, wspierając wysiłki dyrekcji i nauczycieli, stała się pełnoprawnym podmiotem w działalności placówki. Bardzo wiele dobrego dla szkoły i uczniów zrobili kolejni przewodniczący Rady Rodziców: Stanisław Chabrom, Józef Kręcicki, Danuta Torowska, Witold Gołąbek, Danuta Ziębińska, Antoni Olszak, Henryk Sobiechowski, Danuta Wojciechowska.

  Rok szkolny 2002/2003 zapisał się znacznym wzbogaceniem bazy dydaktycznej szkoły. W dniu 4 października 2002 r. przekazano bowiem do użytku nowoczesną pracownię informatyczną wraz ze szkolnym centrum multimedialnym.

W tym też dniu odbyła się podniosła uroczystość odsłonięcia nowego popiersia Patrona Szkoły i ślubowania uczniów klas pierwszych. Autorem popiersia gen. F. Kleeberga jest . Jan Bohdan Chmielewski – rzeźbiarz, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, który swoje dzieło przekazał szkole nieodpłatnie. Społeczność szkolna zachowa Pana Profesora w życzliwej pamięci.

W roku szkolnym 2002/2003 w ramach projektu „Ty i Twoje naturalne środowisko” wykonana została okazała „Ściana Ekologiczna” i wydany specjalny numer gazety ekologicznej. Przedsięwzięcia w całości sfinansował Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Lublinie.

Poważnym wyzwaniem dla społeczności szkolnej była decyzja w sprawie wdrożenia do oferty edukacyjnej z dniem 1 września 2003 r. nowego typu szkoły - Liceum Ogólnokształcącego. W wyniku działań promocyjnych dokonano naboru do jednej klasy LO o rozszerzeniu informatycznym. Naukę w klasie LO podjęło 31 uczniów. W tym też roku naukę podjęli uczniowie Liceum Profilowanego, w tym w klasie o profilu transportowo-spedycyjnym, czteroletniego Technikum Mechaniczno-Elektycznego oraz Technikum Zawodowego po szkole zasadniczej i Policealnej Szkoły Zawodowej.
Z trudnością otwarto też I klasę Technikum Mechanicznego dla Dorosłych (jak się potem okazało był to ostatni nabór do klasy pierwszej TD na podbudowie dotychczasowej zasadniczej szkoły zawodowej). Pomimo usilnych starań nie udało się dokonać naboru do klasy I szkoły zasadniczej. Sytuacja ta zrodziła poważne problemy związane z funkcjonowaniem Pracowni Zajęć Praktycznych – dawnych warsztatów szkolnych.

Dzięki uzyskanemu wsparciu finansowemu z rezerwy MENiS we wrześniu 2003 r. rozpoczęto poważny remont sali gimnastycznej. Wymienione zostały wszystkie okna, drzwi, wyremontowano posadzki w pomieszczeniach socjalnych i magazynowych oraz wymieniono podłogę w sali gimnastycznej. Sala sportowa nabrała nowego estetycznego wyglądu. Uroczyste przekazanie sali gimnastycznej do ponownego użytku nastąpiło w dniu
4 listopada 2003 r. Szkołę z tej okazji swoją obecnością zaszczycili przedstawiciele Starostwa Powiatowego w Rykach i zaproszeni goście.

We wrześniu 2004 roku Rada Pedagogiczna podjęła decyzję o przystąpieniu szkoły do ogólnopolskiej akcji „Szkoła z klasą”. W roku szkolnym 2004/2005 nasza placówka realizowała program zorientowany na zapewnienie jakości nauczania i uzyskała certyfikat „Szkoły z klasą”. Szerokim zakresem różnorodnych przedsięwzięć koordynował Czesław Domański. Innymi ważnymi wydarzeniami roku było uruchomienie działalności szkolnego radiowęzła.

We wrześniu 2004 roku przystąpiono do budowy kompleksu funkcjonalnych boisk sportowych, w tym dwóch nowoczesnych kortów tenisowych o podłożu syntetycznym. Korty tenisowe wraz z całym kompleksem sportowym zostały technicznie odebrane w grudniu 2004 roku. Prace „wykończeniowe” wokół obiektów zostały zakończone w miesiącach wiosennych 2005 roku. Oficjalne otwarcie kortów tenisowych odbyło się 7 czerwca 2005 roku. Całość bardzo nowocześnie zaprojektowanych i wykonanych boisk znakomicie poprawiła warunki realizacji programu zajęć z wychowania fizycznego i umożliwiła realizację wielu pasji sportowych uczącej się młodzieży.

13 stycznia 2005 roku szkoła przystąpiła do ogólnopolskiego programu prowadzonego przez Centrum Edukacji Obywatelskiej w Warszawie pod nazwą „Szkoły Uczącej Się”. Opracowanie raportu o jakości pracy szkoły stanowiło zamknięcie pierwszego etapu realizacji programu. Publiczna prezentacja w/w raportu, z udziałem władz Lubelskiego Kuratorium Oświaty i Starostwa Powiatowego, nauczycieli, rodziców i uczniów,  odbyła się 7 września 2005 roku.

Rok szkolny 2004/2005 przebiegał też pod znakiem przygotowań do obchodów jubileuszu 60-lecia szkoły. Podniosłym wydarzeniem tej uroczystości będzie odsłonięcie pamiątkowej tablicy, którą społeczność szkolna postanowiła oddać hołd wieloletniemu, zasłużonemu dyrektorowi Panu Witoldowi Guzowskiemu. Z okazji jubileuszu powstała także niniejsza publikacja.

           

Na przestrzeni 60 lat istnienia szkoły pracowało w tej placówce  naprawdę wielu wspaniałych nauczycieli nauczycieli. Wśród nich byli i tacy, którzy kilkadziesiąt lat swojego życia poświęcili pracy z młodzieżą i całą swą pracę zawodową związali z dęblińskim Zespołem Szkół. Bez nich nie byłoby półwiekowej tradycji i sukcesów, jakimi szkoła może się pochwalić.

Wielu byłych i obecnych nauczycieli oraz pracowników szkoły to absolwenci Zespołu Szkół. Należą do nich: Czesław Domański, Krzysztof Jagiełło, Tomasz Jaśkowski, Tomasz Nowak, Tadeusz Oryl, Jacek Rayski, Władysław Sołopa, Andrzej Teodorowicz, Henryk Wiejak, Stanisław Wojewódka.

Dobre świadectwo szkole wystawiają też nasi uczniowie. W latach 1945 – 2005 mury szkoły opuściło ponad 10 tysięcy absolwentów. Wielu z nich uzyskało tytuł technika i zdało pomyślnie egzamin dojrzałości. Ich losy są bardzo zróżnicowane – nie brak wśród nich osób wybitych – dyrektorów zakładów pracy, dowódców jednostek wojskowych, pracowników administracji państwowej, lekarzy, księży.